“‘KAYA KO ITONG AYUSIN,’ TUMAWA ANG MILYONARYO… PERO GINAWA NG BATA ANG IMPOSIBLE! Eksena ng Kayabangan, Paghamak at Pagwawagi—Niyanig ng Ulila ang Mundo ng Mayaman!”

Sa gitna ng isang marangyang village sa Makati, sumiklab ang kwento ng isang milyonaryo na kilala sa kanyang kayabangan, pagmamataas, at walang takot na pagtawa sa mga mahihirap. Si Don Ernesto, tagapagmana ng pinakamalaking real estate empire sa Pilipinas, ay may reputasyon ng pagiging “walang imposible”—lahat ng problema, lahat ng sirang bagay, lahat ng hamon, kaya niyang ayusin, kaya niyang bilhin, kaya niyang lampasan. Sa bawat party, sa bawat business meeting, palaging may kasabihan si Don Ernesto: “Kaya ko itong ayusin. Walang mahirap sa taong may pera!” Ngunit sa likod ng kanyang kayabangan, may isang insidente na magpapabago sa kanyang pananaw at magpapayanig sa buong bansa.

Isang araw, habang abala ang village sa paghahanda ng charity event para sa mga batang ulila, napansin ni Don Ernesto ang isang lumang fountain sa gitna ng plaza—sirang-sira, walang tubig, at puno ng kalawang. Sa harap ng mga bisita, nagyabang si Don Ernesto: “Kaya ko itong ayusin. Isang tawag lang, tapos agad!” Tumawa ang mga kaibigan, nagpalakpakan ang mga negosyante, at nagbulungan ang mga donya. Ngunit may isang batang ulila, si Miguel, na tahimik lang na nakikinig sa tabi. Sa kanyang mga mata, hindi kayang bilhin ng pera ang lahat; may mga bagay na nangangailangan ng puso, tiyaga, at talino.

Nagpatuloy ang party, nagpaulan ng donasyon si Don Ernesto, at nagpasiklab ng yaman. Ngunit sa likod ng engrandeng selebrasyon, lumapit si Miguel sa fountain, sinuri ang bawat bahagi, at naghanap ng paraan para ayusin ito. Wala siyang tools, wala siyang pera, at wala siyang koneksyon—ang tanging meron siya ay matinding pagnanais na patunayan na kaya ng bata ang imposible. Sa tulong ng ilang kaibigang ulila, nag-ipon sila ng mga piraso ng bakal, lumang hose, at ilang bato mula sa tabi ng kalsada. Sa bawat hakbang, sa bawat pagod, lalong lumalalim ang determinasyon ni Miguel.

Kinabukasan, habang abala ang lahat sa pag-aayos ng event, nagulat ang mga tao—umagos ang tubig sa fountain, nagliwanag ang plaza, at nagpalakpakan ang mga bata. “Sino ang gumawa nito?” tanong ng mga donya. “Hindi kami tinulungan ni Don Ernesto, kami lang po ang nag-ayos!” sagot ni Miguel, taas-noo at puno ng ngiti. Ang milyonaryo, nagulat, namutla, at hindi makapaniwala. Sa harap ng lahat, nagpakumbaba siya, lumapit kay Miguel, at tinanong: “Paano mo nagawa ito? Akala ko imposible!”

Sa bawat kwento ni Miguel, lumabas ang tunay na aral—hindi pera, hindi koneksyon, at hindi kayabangan ang susi sa tagumpay. “Ginamit ko po ang natutunan ko sa kalye, ang tulong ng mga kaibigan, at ang lakas ng loob na subukan kahit imposible,” sagot ng bata. Ang crowd ay napaluha, ang mga bisita ay napaisip, at ang mga negosyante ay nagpalakpakan. Sa social media, nag-trending ang hashtag #BataAngImposible, at kumalat ang kwento sa buong bansa.

Ang media ay nag-uunahan sa interview kay Miguel. “Bakit mo ginawa ito?” “Hindi po para magpasikat, kundi para ipakita na kaya ng bata kahit walang pera.” Sa bawat ulat, lalong lumalakas ang sigaw ng bayan: “Hindi lahat ng problema, pera ang solusyon!” Ang mga dating ulila, na dati’y takot lumapit sa mayaman, ay nagkaroon ng lakas ng loob—nagbahagi ng kwento, nagbigay ng tulong, at nagtipon para sa bagong proyekto ng plaza.

Ang pamilya ni Don Ernesto ay napahiya, nagdalamhati, at pilit na ipinagtanggol ang milyonaryo. “Hindi niya sinasadya! Akala lang niya, pera ang sagot sa lahat.” Ngunit ang ebidensya ay malinaw, ang fountain ay buhay, at ang kwento ni Miguel ay naging inspirasyon sa buong bayan. Ang mga dating biktima ng kayabangan, naglakas-loob na magsalita, nagbigay ng testimonya, at nagsimulang magprotesta laban sa sistemang “pera-pera.”

Ang barangay ay naglunsad ng programa para sa mga ulila—libreng training, scholarship, at community projects. Ang kwento ni Miguel ay naging simbolo ng bagong pag-asa. Sa bawat araw, unti-unting nabubuo ang komunidad ng kabataan—komunidad ng tapang, talino, at pagkakaisa. Ang mga dating mahiyain, nagtipon, nagbahagi ng kwento, at nagbigay ng lakas sa isa’t isa.

Ngunit hindi dito natapos ang laban. May mga negosyante pa rin na nagmaliit, may mga donya na nagbanta, at may mga opisyal na hindi tumanggap. “Bata lang yan, hindi niya alam ang tunay na mundo!” Ngunit si Miguel ay nanatiling matatag. “Ang tunay na mundo, hindi nasusukat sa yaman—nasusukat sa puso, tiyaga, at talino.”

Ang kwento ay umabot sa Senado, nagkaroon ng hearing, at nagsimula ang panawagan para sa mas mahigpit na batas para sa kabataan. Ang kwento ni Miguel ay ginamit bilang halimbawa ng dapat tulungan, dapat palakasin, at dapat bigyan ng hustisya. Sa bawat ulat, lalong lumalakas ang panawagan ng pagbabago.

Sa huli, tinanggap ng village si Miguel—bilang bagong lider ng kabataan, bilang simbolo ng tapang at talino, at bilang inspirasyon ng bayan. Ngunit higit pa riyan, nabuksan ang sugat ng lipunan—ang kwento ng ulila at milyonaryo ay nagbigay ng pag-asa sa libu-libong bata na takot lumaban, takot magpakita ng kakayahan, at takot subukan ang imposible.

Ang kwento ng “Kaya ko itong ayusin,” tumawa ang milyonaryo… pero ginawa ng bata ang imposible ay kwento ng bawat Pilipino—kwento ng tapang, kayabangan, at pagwawagi. Sa bawat gabi ng paghamak, may araw ng tagumpay. Sa bawat stereotype ng lipunan, may sigaw ng kabataan. At sa bawat tapang ng bata, may pag-asa ng pagbabago.

Sa Pilipinas, ang kwento ni Miguel ay kwento ng sistema—bulok, sugatan, ngunit may pag-asa pa ring magbago. Sa bawat laban ng mamamayan, sa bawat sigaw ng hustisya, unti-unting nabubuo ang bagong mukha ng lipunan. Ang bata na dapat simbolo ng kahinaan, ngayon ay simbolo ng tapang. Ngunit ang bayan, ang tunay na tagapagbantay—handa nang lumaban, handa nang magpatawad, at handa nang magtagumpay.