Biker gang umatake sa babaeng truck driver—natakot nang matuklasang may iron-skin power

.
.
.

Sa isang madilim at maulang gabi sa kahabaan ng lumang highway sa probinsya, mag-isang nagmamaneho si Mara, isang matapang na babaeng truck driver na kilala sa kanilang lugar bilang “Reyna ng Kalsada.” Sanay siya sa mahabang biyahe, sa alingawngaw ng makina, at sa panganib na maaaring sumulpot anumang oras. Ngunit sa gabing iyon, may kakaibang pakiramdam na bumabalot sa kanyang dibdib—parang may matang nakamasid sa bawat ikot ng kanyang gulong.

Habang binabaybay niya ang makipot na bahagi ng kalsada na napapalibutan ng kakahuyan, napansin niya sa side mirror ang ilang motorsiklong sumusunod. Tatlo… hindi, lima. Lahat ay nakasuot ng maitim na jacket at helmet. Hindi iyon pangkaraniwang grupo ng mga motorista. Kilala sa lugar ang isang biker gang na nambibiktima ng mga biyahero sa gabi.

Pinanatili ni Mara ang kanyang kalma. Dinagdagan niya ang bilis ng takbo ng truck, ngunit ganoon din ang ginawa ng mga nakasunod. Maya-maya pa, may isa nang lumapit sa gilid at kumatok sa pinto ng kanyang truck habang umaandar.

“Huminto ka!” sigaw ng lalaki, kahit hindi niya marinig nang malinaw dahil sa ingay ng hangin at makina.

Sa halip na tumigil, mas hinigpitan ni Mara ang manibela. Ngunit biglang may humarang na dalawang motorsiklo sa unahan. Napilitan siyang pumreno. Sa isang iglap, napalibutan siya ng lima.

Binuksan ng isa ang pinto at pilit siyang hinila pababa. Kahit lumaban siya, mas marami sila. Nahulog siya sa basang kalsada. Umalingawngaw ang tawanan ng mga lalaki.

“Akala mo ba kaya mong takasan ang grupo namin?” sabi ng pinuno, sabay turo ng kutsilyo sa kanyang leeg.

Sa sandaling iyon, may kakaibang init na dumaloy sa katawan ni Mara. Isang lihim na matagal na niyang itinatago—isang kapangyarihang hindi niya kailanman ginustong gamitin.

Bata pa lamang siya nang matuklasan niyang hindi basta-basta nasusugatan ang kanyang balat. Isang aksidente sa bukid ang nagpatunay nito: tinamaan siya ng matalim na itak, ngunit nabali lamang ang talim. Simula noon, itinago niya ang kanyang kakayahan. Ayaw niyang maging kakaiba. Ayaw niyang katakutan.

Ngunit ngayong nakatutok ang kutsilyo sa kanyang leeg, wala na siyang pagpipilian.

“Bitawan n’yo ako,” mariing sabi niya.

Tumawa ang pinuno at bahagyang diniin ang kutsilyo. Ngunit sa halip na dumanak ang dugo, isang matinis na tunog ng bakal na kumiskis sa bakal ang narinig. Nagulat ang lalaki. Sinubukan niyang idiin pa, ngunit nabaluktot ang talim ng kutsilyo.

“A-anong—?” Napaatras siya.

Tumayo si Mara nang dahan-dahan. Sa ilalim ng ilaw ng mga motorsiklo, tila kumikislap ang kanyang balat na parang pinakintab na bakal. Hinampas siya ng isa sa likod gamit ang tubo. Isang malakas na clang ang umalingawngaw, at ang tubo ang nabiyak sa dalawa.

Natahimik ang paligid.

“Hindi… hindi siya normal!” sigaw ng isa.

Lumapit ang dalawa at sabay siyang sinuntok sa tiyan. Ngunit tila sila ang nasaktan. Napangiwi sila habang hawak ang kanilang mga kamao.

“Umalis na tayo!” sigaw ng isa pang miyembro.

Ngunit hindi pa tapos si Mara. Hindi dahil gusto niyang manakit—kundi dahil kailangan niyang tapusin ang takot na matagal nang naghahari sa kalsadang iyon.

Mabilis niyang inagaw ang isang motorsiklo at inihagis iyon sa gitna ng daan, humarang sa maaaring takasan ng mga ito. Tinangkang sugurin siya ng pinuno gamit ang kadena, ngunit hinawakan niya iyon ng walang hirap at hinila ang lalaki palapit. Isang magaang tulak lamang ang ginawa niya, at tumilapon ito sa putikan.

Hindi niya sila sinaktan nang malubha. Sapat lang para mawalan sila ng lakas ng loob.

“Hindi lahat ng inaakala n’yong mahina ay madali n’yong mabibiktima,” malamig niyang sabi.

Isa-isa silang umatras, bakas sa mga mata ang takot. Ang mga dating mababangis na mukha ay napalitan ng pangamba. Sa unang pagkakataon, sila ang nakaramdam ng pagiging walang laban.

Nang marinig ang malayong tunog ng paparating na sasakyan—marahil ay isa pang truck—nagmadali silang sumakay sa natitirang motorsiklo at tumakas, iniwan ang kanilang pinuno na gumagapang palayo.

Huminga nang malalim si Mara. Unti-unting nawala ang kinang ng kanyang balat at bumalik sa normal ang kanyang anyo. Ramdam niya ang pagod, hindi sa katawan kundi sa puso. Ayaw niyang gamitin ang kapangyarihang iyon. Bawat paggamit ay paalala na hindi siya katulad ng iba.

Ngunit habang nakatayo siya sa gitna ng kalsada, napagtanto niyang marahil ay may dahilan kung bakit niya taglay ang ganitong lakas.

Kinabukasan, kumalat ang balita: nabuwag ang kilabot na biker gang matapos matagpuang sugatan at takot na takot sa gilid ng highway. Walang makapaniwala sa kanilang kwento tungkol sa “babaeng bakal.” Pinagtawanan lamang sila ng ilan.

Samantala, tahimik na ipinagpatuloy ni Mara ang kanyang trabaho. Muli niyang pinaandar ang kanyang truck, tila walang nangyari. Ngunit sa tuwing may makakasalubong siyang biyahero sa gabi, sinisigurado niyang dahan-dahan ang takbo, laging handang tumulong.

Hindi niya kailangan ng pagkilala. Hindi niya kailangang malaman ng mundo ang kanyang lihim.

Sa mahabang daan na tinatahak niya gabi-gabi, dala niya ang isang paniniwala: ang tunay na lakas ay hindi nasusukat sa tigas ng balat, kundi sa tapang na ipagtanggol ang sarili at ang iba—kahit walang nakakaalam.

At mula noon, may isang alamat na bumabalot sa lumang highway. Kapag may masasamang loob na nagtatangkang manggulo, may nagsasabing may aninong kumikislap sa dilim—isang babaeng driver na ang balat ay parang bakal, at ang puso ay mas matibay pa rito.