Pinakasal Siya ng Kanyang Madrasta sa Isang Lalaking Bulag — Ngunit ang Katotohanan ay Nakakagulat!

KABANATA 1: ANG KASUNDUAN

Sa baryo ng Santa Lucia, kung saan ang alikabok ng kalsada ay tila permanenteng bahagi ng hangin at ang mga bahay ay magkakadikit na parang nagbubulungan ng mga lihim, nakatira si Elena—isang dalagang dalawampung taong gulang na may tahimik na anyo at matang laging puno ng tanong. Mula nang mamatay ang kanyang ina limang taon na ang nakalilipas, ang tahanan na minsang puno ng halakhak ay naging lugar ng katahimikan at takot.

Ang kanyang ama, si Rogelio, ay muling nag-asawa makalipas lamang ang isang taon. Ang babaeng pinakasalan niya ay si Miranda—isang balo na kilala sa baryo bilang maayos magsalita, ngunit malamig ang mga mata. Sa harap ng iba, isa siyang mapagmahal na madrasta. Ngunit sa loob ng bahay, si Elena ay isa lamang pasanin.

“Wala ka namang ambag,” madalas sabihin ni Miranda habang pinapapunas sa kanya ang sahig. “Kung hindi dahil sa amin, pulubi ka na.”

Tahimik lamang si Elena. Sanay na siya sa ganitong trato. Ang ama niya ay madalas nasa bukid o nasa bayan, at tuwing naroon man, pinipili niyang manahimik kaysa makialam.

Isang gabi, habang kumakain sila ng hapunan, biglang nagbitiw ng salita si Miranda na tila palasak lamang—ngunit babago sa kapalaran ni Elena.

“May nakausap ako kanina,” sabi niya habang dahan-dahang umiinom ng sabaw. “May lalaking gustong mag-asawa.”

Napatingin si Rogelio. “At ano naman sa atin iyon?”

Ngumiti si Miranda—isang ngiting hindi umabot sa mata. “Sa atin? Marami. Dahil ang babae na gusto niyang pakasalan… ay si Elena.”

Nabitiwan ni Elena ang kutsara. “Ako po?”

“Oo,” sagot ni Miranda. “Panahon na para mag-asawa ka. Pasanin ka na lang dito.”

“Nay, bata pa po ako,” nanginginig na sabi ni Elena. “At hindi ko po siya kilala.”

“Hindi mo kailangang kilalanin,” mabilis na putol ni Miranda. “May lupa siya. May bahay. At handa siyang tanggapin ka.”

“Pero…” huminga nang malalim si Rogelio. “Sino ba ang lalaking ito?”

“Si Samuel Cruz,” sagot ni Miranda. “Bulag siya.”

Parang biglang lumamig ang hangin sa loob ng bahay.

“Bulag?” ulit ni Elena, mahina ang boses.

“Oo,” mariing sabi ni Miranda. “Isang perpektong asawa para sa’yo. Hindi ka makikita—kahit kailan.”

Napayuko si Elena. Alam niya ang ibig sabihin ng mga salitang iyon. Sa mata ng kanyang madrasta, siya ay isang bagay na kailangang ipamigay—hindi dahil sa pagmamahal, kundi dahil sa pakinabang.

“Ano’ng sasabihin ng mga tao?” tanong ni Rogelio, halatang nag-aalangan.

“Sabihin nilang mabuti kang ama,” sagot ni Miranda. “Na ipinakasal mo ang anak mo sa lalaking may kakayahang magbigay ng kinabukasan.”

Kinabukasan… para kanino?

Lumipas ang mga araw na parang mabigat na ulap sa ulunan ni Elena. Hindi siya tinanong kung gusto niya ba o hindi. Hindi rin siya binigyan ng pagkakataong tumanggi. Ang kasal ay napagkasunduan sa loob lamang ng isang linggo.

Sa araw na dinala siya ni Miranda sa bahay ni Samuel upang magpakilala, nanginginig ang mga kamay ni Elena. Ang bahay ay malinis, tahimik, at mas maayos kaysa sa inaasahan niya.

Nakita niya si Samuel sa may bintana—matangkad, tuwid ang tindig, at maayos ang pananamit. May hawak siyang baston, at ang kanyang mga mata ay nakatingin sa kawalan.

“Ito si Elena,” sabi ni Miranda. “Ang magiging asawa mo.”

Tumayo si Samuel at bahagyang ngumiti. “Ikinagagalak kitang makilala.”

Ang boses niya ay kalmado, malalim, at may kakaibang katiyakan.

Nagmano si Elena. “Ako rin po.”

Habang nag-uusap ang matatanda, napansin ni Elena ang kakaiba kay Samuel. Hindi siya mukhang kawawa o mahina, gaya ng inaasahan niya sa isang bulag. Ang kanyang kilos ay tiyak, ang pananalita ay maingat, at parang alam niya ang bawat sulok ng kanyang bahay.

“Kung may tanong ka,” biglang sabi ni Samuel habang sila’y naiwan sandali sa sala, “maaari mong itanong.”

Nag-alinlangan si Elena. “Hindi po ba kayo… galit? Na ipinipilit po sa inyo ang kasal na ito?”

Bahagyang ngumiti si Samuel. “Hindi. May dahilan ang lahat.”

“Dahil po ba… wala kayong choice?” tanong niya.

Sandaling natahimik si Samuel. Pagkatapos, marahan niyang sagot, “May mga bagay na mas malinaw makita kahit hindi ginagamit ang mata.”

Napatigil si Elena. May kung anong gumalaw sa kanyang dibdib—isang pakiramdam na hindi niya maipaliwanag.

Pag-uwi nila, tila mas lalo pang naging mabagsik si Miranda. “Huwag kang umasa na babalik ka pa rito,” malamig niyang sabi. “Kapag ikinasal ka na, tapos na ang obligasyon namin sa’yo.”

Sa gabing iyon, umiyak si Elena sa katahimikan. Takot, pangungulila, at galit ang kanyang naramdaman. Ngunit sa gitna ng lahat ng iyon, may munting tanong na sumibol sa kanyang isipan:

Bakit tila hindi ordinaryo ang lalaking bulag na iyon? At ano ang tunay na dahilan kung bakit siya pumayag sa kasal?

Hindi alam ni Elena na ang kasunduang ginawa ng kanyang madrasta ay may lihim na mas malaki kaysa sa kanyang inaakala—isang katotohanang sa tamang panahon ay magpapabago hindi lamang sa kanyang buhay, kundi sa lahat ng taong nagmaliit sa kanya.

At dito nagsisimula ang kuwento ng isang sapilitang kasal, isang lalaking bulag sa paningin ngunit hindi sa katotohanan, at isang kapalarang puno ng nakakagulat na lihim.