48 SAAT İÇİNDE TESLİM OL” Dedi! 😮 Fahreddin Paşa 72 GÜN DAHA DİRENDİ! 💀

.
.
.

“48 SAAT İÇİNDE TESLİM OL” DEDİLER… FAHREDDİN PAŞA 72 GÜN DAHA DİRENDİ

I. Çölün Kalbindeki Şehir

28 Mayıs 1916 sabahı Medine’de sıradan bir gün başlamıyordu.
Güneş henüz çölün kızıl ufkundan yükselirken, şehirde görünmeyen bir gerilim dolaşıyordu.

Bu, Hazreti Peygamber’in şehriydi.
Ve bu şehir, tarihin en çetin imtihanlarından birine hazırlanıyordu.

Hicaz Demiryolu’ndan gelen tren istasyona ağır ağır yanaştığında içinden inen subay sıradan biri değildi.
Kırk yaşlarında, sert bakışlı, disiplinli duruşuyla askerliği adeta üzerinde taşıyan bir kumandan…

Miralay Fahreddin Bey.

Balkan Harbi’nde Çatalca’yı savunmuş, Edirne’nin geri alınışında kilit rol oynamıştı.
Şimdi ise önünde bambaşka bir görev vardı:

Medine’yi savunmak.

Ama kimden?

Dış düşmandan mı,
yoksa içeriden yükselen isyandan mı?

II. Fırtına Yaklaşıyor

Mekke Şerifi Hüseyin, İngilizlerle gizli görüşmeler yürütüyordu.
Arap aşiretlerine altın vaat ediliyor, Osmanlı’ya karşı isyan tohumları serpiliyordu.

İngiliz casusu T. E. Lawrence, çölün içinde aşiretlerle birlikte yaşıyor, Osmanlı’ya karşı bir birlik kuruyordu.

İstanbul’a gönderilen raporlar açıktı:

“İsyan kapıda.”

    Ordu Komutanı Cemal Paşa, Medine’nin savunmasını Fahreddin Bey’e emanet etti.

Fahreddin Paşa şehre ulaşır ulaşmaz savunma tedbirlerini başlattı.
Mevziler güçlendirildi.
Siperler kazıldı.
Askerler tek tek sayıldı.

Ve 3 Haziran 1916 sabahı beklenen oldu.

Şerif Hüseyin isyanı başlattı.

Telgraf hatları kesildi.
Demiryolu sabote edildi.
Medine dış dünyadan koparıldı.

III. Sayılar Yalan Söylemezdi

İsyancıların sayısı 50.000 civarındaydı.
Osmanlı askerleri ise 15.000.

Üstelik karşılarında yalnızca isyancılar yoktu.
İngiliz desteği, silah, para ve strateji vardı.

Ama Medine düşmedi.

5–6 Haziran gecesi başlayan saldırılar püskürtüldü.
Osmanlı askerleri süngü hücumlarıyla düşmanı geri itti.

Fahreddin Paşa karşı taarruza geçti.
El-İlave ve Bir-i Meşi mevkilerinde isyancıları bozguna uğrattı.

Medine bir kaleye dönüştü.

Ama kalenin kapıları yavaş yavaş açlığa açılıyordu.

IV. Açlık ve İnanç

Yıllar geçti.
1917, 1918…

Medine çölün ortasında yalnızdı.
En yakın Osmanlı kuvveti 1300 kilometre uzaktaydı.

Halk açtı.
Askerler zayıflamıştı.
Çekirge yemek zorunda kalıyorlardı.

Ama Paşa’nın cevabı nettir:

“Açlıktan ölmek, şerefsiz teslimiyetten yeğdir.”

V. Kutsal Emanetler

Fahreddin Paşa’nın en büyük korkusu, Medine düşerse kutsal emanetlerin yağmalanmasıydı.

Hırka-i Saadet.
Sancak-ı Şerif.
Sakal-ı Şerifler…

Hepsi büyük bir titizlikle sandıklara yerleştirildi.

2000 asker bu emanetleri korumakla görevlendirildi.

Hicaz Demiryolu sabotaj altındaydı.
Lawrence her köprüyü dinamitlettiriyor, rayları havaya uçuruyordu.

Ama o kutsal emanetler İstanbul’a sağ salim ulaştı.

Bugün Topkapı Sarayı’nda sergileniyor olmaları, o kararın sonucudur.

VI. Savaş Bitti… Ama Medine Direniyor

30 Ekim 1918.
Mondros Mütarekesi imzalandı.
Osmanlı Devleti teslim oldu.

Bütün cepheler sustu.

Ama Medine susmadı.

İstanbul’dan telgraf geldi:

“Derhal teslim ol.”

Fahreddin Paşa cevap vermedi.

İngilizler şaşkındı.
Savaş bitmişti.
Ama Medine hâlâ direniyordu.

VII. 48 Saat

Ocak 1919’da İngilizler bir ültimatom verdi.

“48 saat içinde teslim ol.”

İki yıl yedi ay direnen bir şehir için 48 saat.

Fahreddin Paşa bu süreyi bile ciddiye almadı.

Subayları yalvardı:

“Paşam, askerler açlıktan bitiyor.”

Cevap sertti:

“Medine kalesinden Türk bayrağını ben kendi elimle indiremem.”

VIII. Son Günler

Askerler tifüs ve dizanteriyle boğuşuyordu.
Cephane bitmişti.
İlaç yoktu.

Paşa sonunda teslim şartlarını kabul etti.

Ama Haşimi karargâhına gitmedi.

Ravza-i Mutahhara’nın yanındaki bir medreseye uzandı.

“Buradan ayrılmam.”

Subayları onu zorla götürdü.

13 Ocak 1919’da Medine teslim edildi.

Mondros’tan 72 gün sonra.

IX. İngilizlerin Gözünde

Şerif Abdullah şehre girdiğinde Osmanlı askerlerini nizami bir şekilde dizilmiş buldu.

Bitkindiler.
Ama dimdik duruyorlardı.

Lawrence hatıratında şöyle yazdı:

“Fahreddin Paşa, İngiliz ordusunun en zorlu rakibiydi.”

Ona “Çöl Kaplanı” dediler.

X. Esaret ve Dönüş

Fahreddin Paşa esir olarak Mısır’a, sonra Malta’ya gönderildi.

İngilizler teklif yaptı:

“Bilgi ver, serbest kal.”

Reddetti.

1921’de serbest bırakıldı.
Ankara’ya geldi.
Milli Mücadele’ye katıldı.

Afganistan Büyükelçisi oldu.
1936’da emekli edildi.

22 Kasım 1948’de bir tren yolculuğunda kalp krizi geçirdi.

Kendi isteği üzerine Aşiyan Mezarlığı’na defnedildi.

XI. Bir Direnişin Anlamı

Medine müdafaası yalnızca askeri bir direniş değildi.

Bu:

Bir onur meselesiydi.

Bir inanç meselesiydi.

Kutsal emanetleri koruma sorumluluğuydu.

İngilizler 48 saat dedi.

Fahreddin Paşa 72 gün daha direndi.

Toplamda 2 yıl 7 ay.

Türk bayrağını kendi eliyle indirmedi.

XII. Son Söz

Tarih bazen kazananları değil, direnenleri yazar.

Medine düşmedi.
Teslim alındı.

Ve o direniş, Osmanlı’nın son büyük nefesi olarak tarihe geçti.

Çölün ortasında, açlık ve yalnızlık içinde,
bir kumandan şunu gösterdi:

Bazen yenilmek kaçınılmazdır.
Ama onurla direnmek tercihtir.

Fahreddin Paşa o tercihi yaptı.

Ve bu yüzden adı hâlâ hatırlanıyor.