POBRENG LALAKI INALOK NG MILYON PARA MAGING SUBSTITUTE HUSBAND NG ISANG DEPRESSED NA MAYAMANG BABAE

.
.

Part 1: Ang Alok ng Milyonaryo

Si Paul ay isang simpleng lalaki, 28 taong gulang, nakatira sa isang maliit na barong-barong sa tabi ng bukirin kasama ang kanyang ina. Siya ang nag-aalaga sa kanyang ina na may malubhang sakit sa bituka, isang kalagayan na nangangailangan ng agarang operasyon. Ang kanyang ina ay dating isang guro, ngunit dahil sa paglipas ng panahon at sa kalusugan nitong bumagsak, naging hindi na siya makapagtrabaho. Dahil dito, si Paul na lamang ang umaasa sa kanila.

Noong mga nakaraang buwan, naghirap silang mag-ina. Si Paul, na dati’y nagtatrabaho bilang janitor sa isang opisina, ay natanggal nang magkasakit ang kanyang ina. Ang kawalan ng kita at ang matinding pangangailangan para sa operasyon ng ina ay naging sanhi ng matinding pag-aalala kay Paul. Alam niyang hindi sapat ang natirang pera nila para sa gastusin, kaya’t hindi siya tumigil sa paghahanap ng paraan para makakita ng pera.

Isang araw, habang nag-uusap siya kasama ang kanyang tiyahin na si Melba, isang alok ang dumating na magbibigay sa kanya ng malaking pera, isang alok na hindi niya inaasahan at hindi rin madali tanggapin.

“Paul,” sabi ni Melba, “mayroon akong narinig na alok mula sa mga mayayaman sa lungsod. Isang babae na may malalim na depresyon ang naghahanap ng substitute husband. Kailangan niyang magpanggap na may asawa siya upang magamot ang kanyang kondisyon. Ibinigay sa akin ang impormasyon na kung tatanggapin mo ito, magkakaroon ka ng malaking halaga ng pera. Sapat na para sa operasyon ng iyong ina.”

Nagulat si Paul. Isang substitute husband? Hindi niya alam kung paano ito tatanggapin, ngunit alam niyang ang pera ay makakatulong sa kanyang ina. “Hindi ko po alam, Tiyay,” sagot ni Paul habang nag-iisip. “Hindi po ako handa mag-asawa. Wala po akong plano sa buhay na ganito.”

“Anak, isipin mo ang ina mo,” tugon ni Melba. “Kung hindi mo gagawin ito, baka maghirap pa ang ina mo. Ang alok na ito ay hindi mo dapat palampasin.”

Suminghap si Paul. Ang isip niya ay magulo. Nais niyang magtulungan sa kanyang ina, ngunit natatakot siya sa magiging epekto nito sa kanyang buhay. Magiging asawa ba siya sa isang babae na hindi niya minamahal, isang babaeng may depresyon? Ang ganitong klaseng desisyon ay magdudulot ng maraming pagsubok sa kanyang buhay, ngunit ang pera na kapalit ay matutulungan siya upang matustusan ang operasyon ng ina.

Part 2: Ang Lihim ng Pag-ibig

Matapos ang ilang linggong pag-iisip, nagpasya si Paul na tanggapin ang alok. Ang desisyon niyang ito ay para sa ina at para sa mga pangarap na gusto niyang matupad. Ang nakatakdang maging asawa niya ay si Joanna, isang magandang babae na dumaan sa matinding pagsubok sa buhay. Tatlong taon na ang nakaraan nang mamatay ang fiancée ni Joanna sa isang aksidente. Dahil dito, naranasan ni Joanna ang matinding depresyon at hindi na muling nakapag-asawa.

Si Paul at Joanna ay unang nagkita nang magkasama sila sa isang bahay na ipinagkaloob ng mga magulang ng babae. Isang araw, habang abala si Joanna sa pagbasa ng libro, lumapit si Paul at nagtanong, “Kumain na tayo. Nagluto ako ng paborito mong ulam.”

“Tama na, hindi pa ako gutom,” sagot ni Joanna, hindi tumitingin sa kanya. Ngunit si Paul ay hindi sumuko. “Tingnan mo, payat ka na. Dapat kumain ka para magkalaman,” sabi niya.

Hindi alam ni Paul na ang simpleng pag-aalaga ay magdudulot ng unti-unting pagbabago sa buhay ni Joanna. Habang tumatagal, natutunan nilang magkausap at magbukas ng kanilang mga puso sa isa’t isa. Hindi pa man sila naging magkasintahan, unti-unti nilang naramdaman na may pagmamahalan na nagsisimula sa kanilang puso.

Nagpatuloy ang buhay ni Paul sa tabi ni Joanna. Ngunit sa kabila ng mga magagandang araw, hindi niya maiwasang mag-isip. Ang kontrata nilang ito ay pansamantala lamang. Nasa huling linggo na sila ng kasunduan, at alam niyang kailangan niyang magdesisyon kung itutuloy pa niya ang buhay sa tabi ni Joanna o aalis na siya para sundan ang kanyang pangarap.

Isang gabi, habang nag-uusap sila sa isang restaurant, nagpasya si Paul na magbukas ng kanyang nararamdaman. “Mahal kita, Joanna. Mahal kita ng higit pa sa inaasahan mong nararamdaman ko,” sabi ni Paul nang tapat.

Naisip ni Joanna ang lahat ng pinagdaanan nila ni Paul. Nagsimula siyang magbukas ng puso niya at tinanggap ang pagmamahal ng lalaki. “Mahal din kita, Paul. Hindi ko akalain na magiging ganito ang nararamdaman ko para sa iyo. Magiging masaya ako kung ikaw ay manatili sa tabi ko.”

Ngunit si Paul ay nag-alala pa rin. “Hindi ko po kayang magtagal dito, Joanna. May mga pangarap po ako na kailangang tahakin. Kailangan kong maghanap ng mas magandang trabaho para sa aking pamilya,” sabi ni Paul na may kalungkutan sa kanyang mata.

Dumating ang araw ng paglisan ni Paul. Si Joanna ay patuloy na nag-aalala na baka mawala na siya, ngunit alam niyang sa kabila ng lahat, si Paul ang magsisilbing gabay para sa kanyang bagong buhay. Sa kabila ng sakit ng pagkakahiwalay, napagdesisyonan nilang maghihintay sa isa’t isa.

“Paul, mag-ingat ka. Huwag mong kalimutan na mahal kita,” sabi ni Joanna habang niyayakap siya ni Paul. Ang mga salitang iyon ay nagbigay ng lakas kay Paul upang magpatuloy sa kanyang paglalakbay.

Nang magpasya si Paul na tanggapin ang alok, alam niyang wala siyang gaanong pagpipilian. Ang kaligtasan ng kanyang ina, at ang huling pag-asa na mabigyan ito ng mas maayos na buhay, ay nakasalalay sa kung tatanggapin ba niya ang trabahong ito o hindi. Gayunpaman, ang alok ay nagbigay rin sa kanya ng isang pagkakataong marahil ay hindi na niya muling mahahanap.

Sa unang araw ng kanilang “peyk na kasal,” dumating si Paul sa marangyang mansyon ni Joanna. Siya ay isang magandang babae ngunit may malalim na sugat sa puso dahil sa pagkawala ng kanyang asawa. Tiningnan niya si Paul nang may pag-aalinlangan. Walang sinuman ang tunay na nakakaunawa sa sakit na kanyang dinaranas, ngunit si Paul—isang simple at tapat na lalaki—ay dumating na may pusong puno ng habag.

Sa kanilang unang pagkikita, hindi gaanong nagsalita si Joanna. Tahimik lamang niyang inoobserbahan si Paul. Dahil dito, nakaramdam ng kaba si Paul, ngunit alam niyang ito ay isang hakbang na kailangan niyang gawin para sa mas mahalagang layunin.

“Sa kabila ng lahat, nagpapasalamat ako na narito ka,” sabi ni Joanna matapos ang ilang sandali, marahang tumingin kay Paul. “Alam kong hindi ito ang gusto mo.”

Ngumiti lamang si Paul at tumango, inaamin na hindi rin niya ito ginusto, ngunit napilitan siya dahil sa mga pangyayari. Araw-araw, namuhay sila sa iisang bubong, habang patuloy na itinatago ni Paul ang kanyang tunay na damdamin. Alam niyang pansamantala lamang ang sitwasyong ito, at kapag natapos ang kontrata, aalis din siya.

Ngunit hindi nagtagal, nagsimulang mabuo ang pagiging malapit nina Paul at Joanna. Hindi na siya kasing sarado tulad ng dati. Ang pag-aalaga ni Paul, na sa simula ay nag-ugat sa awa, ay unti-unting naging tunay na pagmamahal. Isang umaga, matapos matawa si Joanna sa isang biro ni Paul, napagtanto niyang nagsisimula na siyang mahulog para sa kanya.

“Isa sa pinakamalulungkot na bagay sa buhay ay ang makitang may taong nagdurusa,” sabi ni Paul habang nakatingin kay Joanna na nakaupo sa tapat niya. “Palaging iniisip ng mga tao na wala silang magagawa para tumulong, pero naniniwala akong kaya kong gawin iyon.”

Tumingin si Joanna kay Paul, at saglit na lumiwanag ang kanyang mga mata. “Salamat,” tugon niya. “Hindi ko akalaing may makakaunawa sa akin nang ganito.”

Unti-unti, dumating ang isang araw na magkasama silang naglaan ng oras, nagbahagi ng mga kuwento tungkol sa nakaraan, sakit, at mga pag-asang inaasam sa hinaharap. Doon nila napagtanto na ang koneksyon sa pagitan nila ay totoo, at mas naging malapit sila sa isa’t isa kaysa kailanman.

Wakas

Sa huling araw ng kontrata, hinarap ni Paul ang pinakamalaking desisyon ng kanyang buhay: umalis para sa trabahong nakatakda o manatili kay Joanna—ang babaeng kanyang minahal. Hindi niya alam kung ano ang magiging bunga ng kanyang pasya, ngunit malinaw sa kanya ang isang bagay: natagpuan niya ang tunay na pag-ibig kay Joanna, at iyon ang nais niyang panghawakan magpakailanman.

Sa araw na handa na sanang umalis si Paul, hinanap siya ni Joanna. “Paul, huwag kang umalis,” sabi niya, may luha sa kanyang mga mata. “Binago mo ako. Ikaw ang dahilan kung bakit kaya kong ngumiti muli.”

Tumingin si Paul sa kanyang mga mata, masakit ang kanyang dibdib. “Hindi ko kayang iwan ka, Joanna. Mahal kita.”

At sa unang pagkakataon matapos ang mahabang panahon, ngumiti si Joanna nang totoo—isang maliwanag na ngiting hindi pa nakita ni Paul noon. “Mahal din kita.”

Sa huli, nagpasya si Paul na manatili. Hindi dahil sa trabaho, hindi dahil sa pera, kundi dahil sa pag-ibig na natagpuan niya kay Joanna. Nagpatuloy silang mamuhay nang magkasama, nagtutulungan, at muling binuo ang isang bagong buhay—isang buhay na wala nang sakit, kundi puno ng tiwala at matibay na pagmamahalan.

Sa pamamagitan ng sakripisyo, tapang, at matibay na pagpapasya, pinatunayan nina Paul at Joanna na kung minsan, ang pag-ibig ay dumarating mula sa mga hindi inaasahang pagkakataon—at iyon ang tunay na pinagmumulan ng kaligayahan.