ABD, Rusya, İngiltere ‘Türkler Ne Bilir?’ Dedi… Mehmetçik Cevabı Atış Poligonunda Verdi

.
.

Mehmetçik: Poligonda Onur Mücadelesi

Amerika Birleşik Devletleri’nin Virginia eyaletinde, yılın en prestijli askeri yarışması başlamadan önce herkes nefesini tutmuştu. Dünya Askeri Atış Şampiyonası, gezegendeki en seçkin askeri birliklerin buluşma noktasıydı. Katılan takımlar askeri dünyada birer efsaneydi: ABD Deniz Piyadeleri, Rus Spetnaz, İngiliz SAS ve beklenmedik bir katılımcı: Türkiye’den Mehmetçik.

Amerikalı Mareşal yarışmayı açarken favori takımları tanıtmaya başladı. Sesi kendinden emindi, “Bu yılın en güçlü takımları aramızda. ABD Deniz Piyadeleri teknolojinin zirvesi, Rus Spetnaz disiplinin simgesi, İngiliz SAS ise deneyimin temsilcisi.” Sıra Türk takımına geldiğinde ses tonu bariz bir şekilde küçümseyiciydi. “Ve tabii ki Türkiye’den gelen arkadaşlarımız da var.” Bu sunum diğer takımları da cesaretlendirmişti. Amerikan komutanı takım arkadaşlarına dönüp güldü, “Türkler burada ne yapacak ki? Bu bizim oyun alanımız.”

Rus Spetnaz lideri de benzer şekilde düşünüyordu. Doğudan gelenler hep böyledir, iddiaları büyük, performansları zayıf olur. İngiliz SAS çavuşu ise diplomatik bir tavırla katıldı, “Yine de nazik olalım çocuklar. Bu onlar için büyük bir deneyim olacak.” Türk takımı tüm bu sözleri sessizce dinliyordu. Kıdemli Türk Çavuş takımına sakin ama kararlı bir sesle döndü, “Söylenenleri duymayın. Biz cevabımızı silahlarımızla vereceğiz.”

Takımda farklı birimlerden gelmiş, farklı uzmanlıklara sahip beş seçkin asker vardı ama hepsinin taşıdığı ortak bir ruh vardı: Mehmetçik Ruhu.

Birinci Test: Hassas Atış

Yarışma beş kategoriden oluşuyordu. İlk kategori hassas atış testiydi. Hedef tam 800 metre uzaktaydı. İlk sırayı Amerikan Deniz Piyadeleri aldı. En son teknoloji ürünü dürbünler, karbon fiber destekler, bilgisayar destekli balistik hesaplamalar… Her şey kusursuz görünüyordu. Amerikalı nişancı hedefe kilitlendi ve tetiği çekti. Sonuç: 917 puan. İyi bir başlangıçtı.

Sıra Rus Spetnaz’a geldi. Onların felsefesi basitti: Minimal ekipman, maksimum konsantrasyon. Rus nişancı derin bir nefes aldı ve ateş etti. Sonuç: 938 puan. Disiplin teknolojiyi geçmişti.

Ardından İngiliz SAS geldi. Deneyimli hesaplamaların ardından gelen atış 906 puan getirdi. Sıra Türk takımına geldi. Diğer takımlar meraklı ama hala küçümseyen gözlerle onları izliyordu. Türk nişancı oldukça basit bir dürbün kullanıyordu. Gösterişli hiçbir teknoloji yoktu. Sadece yılların birikimi olan tecrübe ve sarsılmaz bir Mehmetçik kararlılığı vardı. Pozisyonunu aldı, nefesini tuttu ve o tek atışı yaptı. Hedef kontrol edildiğinde salonda derin bir sessizlik oldu. Skor tabelasında yazan rakam inanılmazdı: 1000 puan, tam isabet.

Amerikan komutanı şaşkınlıkla mırıldandı, “Bu nasıl mümkün olabilir? Bizim teknolojimiz çok daha gelişmiş.” Kıdemli Türk Çavuş sakince cevap verdi, “Teknoloji önemlidir komutan ama tecrübe her zaman bir adım öndedir.”

İkinci Test: Hızlı Atış

İkinci kategori hızlı atış testiydi. 50 metre mesafeden 10 saniyede 5 hedef vurulacaktı. Amerikan takımı otomatik hedef tanıma sistemlerini kullanarak 46 puan aldı. Rus takımı mekanik bir hassasiyetle hareket ederek 47 puana ulaştı. İngilizler ise metodik yaklaşımlarıyla 45 puanda kaldı.

Sıra tekrar Türk atıcıya geldiğinde rakiplerin tavrı biraz değişmişti ama şüpheleri sürüyordu. Rus komutan mırıldandı, “Hassas atışta iyi olabilirler ama hızlı atış sadece deneyimle olmaz. Refleks gerekir.” Türk atıcı pozisyonunu aldı. Gözleri sakin, elleri kararlıydı. İşaret verildiği an 10 saniye içinde 5 hedefe de ateş etti. Sonuç: 50 puan, mükemmel skor.

İngiliz komutan inanamıyordu, “Nasıl yani? Bütün hedeflere tam isabet mi?” Kıdemli Türk çavuş gülümsedi, “Mehmetçik aceleci değildir ama gerektiğinde herkesten hızlıdır.”

Üçüncü Test: Hareketli Atış

Üçüncü kategori en zorlularından biriydi: Hareket halinde atış. Koşarken hedef vurmak hem üstün kondisyon hem de atış becerisi gerektiriyordu. Amerikalılar fiziksel güçleriyle 42 puan, çevik Ruslar 44 puan, taktiksel İngilizler ise 41 puan aldı.

Sıra Türk atıcıya geldiğinde rakip takımlar artık onları dikkatle izliyordu. Türk atıcı koşmaya başladı. Adımları o kadar doğaldı ki sanki bunun için doğmuş gibiydi. Atış anlarında vücut dengesi mükemmeldi. Sonuç: 48 puan.

Rus komutan artık ciddileşmişti, “Bu Türkler gerçekten çok özel bir eğitimden geçmiş.”

Dördüncü Test: Gece Atışı

Dördüncü kategori gece atışıydı. Kısıtlı görüş şartlarında hassasiyet gerektiren bu testte teknoloji öne çıkacaktı. Amerikalılar termal görüntüleme sistemleriyle 39 puan aldı. Ruslar gece eğitimi deneyimleriyle 41 puan, İngilizler ise 38 puan topladı.

Türk atıcının sırası geldiğinde diğer takımlar endişeliydi. İngiliz komutan, “Gece atışında teknoloji avantajı kritiktir. Bakalım ne yapacaklar?” dedi. Türk atıcı sanki yıllarca sınırda nöbet tutmanın getirdiği bir alışkanlıkla karanlığa doğal bir güvenle adım attı. Minimal aydınlatma altında hedefe odaklandı, dikkatle nişan aldı ve ateş etti. Sonuç: 46 puan.

Salonda yine o şaşkın sessizlik hakimdi. Amerikan komutanı artık kabullenmek zorundaydı, “Bu takım gerçekten inanılmaz tecrübeli.”

Beşinci Test: Final Karma Test

Son kategori olan final karma testine gelindiğinde puan durumu şöyleydi: Türkiye 184 puanla liderdi. Hemen arkasında 180 puanla Rusya, 176 puanla ABD ve 174 puanla İngiltere vardı. Fark çok azdı ve son test her şeyi belirleyecekti.

Bu testte uzun mesafe atışı, hızlı pozisyon değişimi, hareketli atış ve gece atışı art arda yapılacaktı. Amerikan takımı tüm teknolojik gücünü kullanarak 47 puan aldı ve toplamda 223 puana ulaştı. Disiplinli Rus takımı 46 puan alarak toplamda 226 puana yükseldi ve liderliği ele geçirdi. İngilizler ise 44 puanla yarışmayı 218 puanda tamamladı.

Sıra Türk takımına geldiğinde herkes nefesini tutmuştu. Tek bir hata şampiyonluğun kaybedilmesi demekti. Yarışmanın başındaki o küçümseyen bakışlar yerini tamamen saygı ve meraka bırakmıştı. Türk atıcı teste başladı. Her aşamayı kusursuz bir şekilde tamamladı: Uzun mesafede mükemmel hassasiyet, pozisyon değişiminde akışkan bir hareket, hareketli atışta kontrollü vuruşlar ve gece atışında sarsılmaz bir güven. Test bittiğinde salonda çıt çıkmıyordu. Hakem skoru açıkladı: 49 puan. Türkiye’nin toplam puanı 233. Dünya şampiyonu Türkiye.

Zafer ve Onur

Salonda bir anda alkış tufanı koptu. Türk askerleri sevinç çığlıklarıyla birbirlerine sarıldı. Ama en etkileyici an bayrak törenindeydi. Şanlı Türk bayrağı en tepeye çekilirken İstiklal Marşı çalmaya başladı. Beş Mehmetçik göğüslerini kabartarak gururla dimdik ayaktaydı. Diğer takım komutanları da ayağa kalkarak saygı duruşuna geçti.

Amerikan komutanı Türk Çavuş’un yanına geldi, “Sizi gerçekten hafife almışız. Bu üstün bir performanstı. Tebrik ederim.” Rus komutan da başıyla onayladı, “Askerleriniz gerçekten çok kaliteli. Saygıyı hak ettiniz.” İngiliz komutan ise sportmence ekledi, “Bu zafer sonuna kadar sizindi. Tebrikler.” Kıdemli Türk çavuş o mütevazı gülümsemesiyle cevap verdi, “Teşekkürler. Biz sadece görevimizi yaptık ve Mehmetçik ruhunu yansıttık.”

Ödül töreninde takım kaptanı kürsüye çıktı ve şöyle dedi: “Bu zafer sadece bizim değil, arkamızdaki 80 milyon Türk’ün zaferidir.” O gece Virginia’da Türk bayrağı en tepede dalgalanırken bir asker arkadaşına döndü ve fısıldadı, “Bizi küçümseyen herkes şimdi gördü. Mehmetçik asla pes etmez.”

Takım kaptanı ise sonucu tek bir cümleyle özetledi: “Bugün tüm dünyaya şunu gösterdik. Mehmetçik her alanda en iyisidir. Bu sadece bir yarışma değil, Türk’ün onur mücadelesiydi ve o onur Ay yıldızlı bayrakla birlikte zirveye taşındı.”

Son