Sa loob ng tatlong taon, ang buhay ni Maria Isabela Santos ay nalimitahan sa apat na sulok ng ospital. Sa edad na 25, imbes na karera at paglalakbay ang inaatupag, breast cancer ang kanyang kalaban. Ngunit sa kabila ng maputlang mukha, may isang pangarap na hindi namamatay sa kanyang puso: ang maranasan ang tunay na pag-ibig sa piling ni Rafael Montisilio, ang lalaking matagal na niyang minamahal mula pa noong kolehiyo.

Nang sabihin ng mga doktor na tatlong buwan na lamang ang itatagal ng kanyang buhay, humiling si Maria sa kanyang mga magulang. Ang kanyang huling hiling? Ang makasama at makatalik ang lalaking pinapangarap niya.

Ang Masakit na Katotohanan at ang Pagdating ni Christopher
Tumanggi ang pamilya ni Rafael, lalo na ang kanyang inang si Senora Carmen, dahil si Rafael ay isang “playboy” at mayroon nang nobyang artista. Ngunit dito pumasok sa eksena si Christopher Montisilio, ang nakatatandang kapatid ni Rafael.

Sa sobrang awa sa kalagayan ni Maria at sa desperasyon ng mga magulang nito, gumawa si Christopher ng isang desisyong labag sa kanyang prinsipyo: Magpapanggap siyang si Rafael. Nag-ahit siya, nagpalit ng istilo ng pananamit, at pinag-aralan ang bawat galaw ng kanyang kapatid upang maging kapani-paniwala.

Pag-ibig sa Gitna ng Kasinungalingan
Nang magsimulang magsama sina Maria at ang “nagpapanggap na Rafael,” unti-unting nahulog ang loob ni Christopher sa dalaga. Hindi dahil sa awa, kundi dahil sa busilak na puso at katapangan ni Maria. Sa kanilang mga pag-uusap, sa kanilang mga date, at maging sa kanilang unang gabi ng pagsasama, naramdaman ni Maria ang isang pag-ibig na mas malalim at mas seryoso kaysa sa inaasahan niya kay Rafael.

Sabi ni Christopher kay Maria habang hinahalikan ang kanyang mga peklat mula sa operasyon: “Hindi ka pangit. Ikaw ang pinakamagandang babaeng nakita ko.”

Ang Pagkabunyag ng Lihim
Ngunit ang bawat kasinungalingan ay may katapusan. Sa tulong ng isang kaibigang journalist, nalaman ni Maria ang katotohanan: ang lalaking nag-alaga sa kanya at pinakasalan niya sa kanyang isip ay hindi si Rafael, kundi si Christopher.

Sa matinding galit at sakit, pinalayas ni Maria si Christopher. Ngunit sa huli, narealize niya na ang tunay niyang minahal ay hindi ang “imahe” ni Rafael, kundi ang lalaking nanatili sa tabi niya sa pinakamahirap na sandali—si Christopher.

Hanggang sa Huling Hininga
Nagkaayos ang dalawa at nagpakasal sa isang simple ngunit napakagandang seremonya. Sa huling buwan ng buhay ni Maria, naging ganap silang mag-asawa. Sa kanyang huling hininga sa loob ng ospital, bulong ni Maria kay Christopher:

“Christopher, nung una akala ko si Rafael ang mahal ko… Pero mali ako. Ikaw pala ang mahal ko.”

Pumanaw si Maria Isabela sa piling ng lalaking tunay na nagmahal sa kanya, bitbit ang kapayapaan na natupad ang kanyang huling hiling. Hanggang ngayon, patuloy na binibisita ni Christopher ang puntod ni Maria, dala ang pangakong hinding-hindi niya malilimutan ang asawa.