Naaksidente Ang Mayamang Lalaki, Walang Tumulong Hanggang Dumating Ang Babaeng Ito

Mabilis ang takbo ng itim na sports car sa madilim na kalsada ng Sierra Madre. Ang mga ilaw sa gilid ng daan ay nagiging mahahabang guhit habang lalong binibilisan ni Adrian Villanueva ang pagmamaneho. Tahimik ang gabi, ngunit magulo ang kanyang isip. Ilang oras pa lamang ang nakalipas mula nang iwan niya ang engrandeng pagtitipon sa lungsod—isang gabi ng mga papuri, palakpakan, at huwad na mga ngiti. Isa siyang kilalang negosyante, batang-bata pa ngunit napakayaman na, at sanay na sanay sa mundong umiikot ayon sa kanyang kagustuhan.

Ngunit sa gabing iyon, tila may bumabagabag sa kanya. Paulit-ulit na bumabalik sa isip niya ang huling usapan nila ng kanyang ama—isang malamig at masakit na paalala na kahit gaano siya kayaman, may mga bagay na hindi kayang bilhin ng pera. Pinisil niya ang manibela, mas pinabilis pa ang takbo ng sasakyan, na para bang tinatakasan ang mga salitang iyon.

Biglang may tumawid.

Isang iglap lang ang lahat. Kumislap ang mga mata ni Adrian, biglang inapakan ang preno, umiwas—ngunit huli na. Dumulas ang gulong sa basang bahagi ng kalsada, umikot ang sasakyan, at sumalpok sa guardrail. Isang malakas na kalabog ang umalingawngaw sa kabundukan, sinundan ng katahimikan na tila kumain sa buong paligid.

Nang magmulat siya ng mata, ang unang naramdaman niya ay sakit—matinding sakit sa kanyang kaliwang balikat at ulo. Amoy usok at gasolina ang hangin. Pilit niyang iginalaw ang mga daliri; nanginginig ang mga ito, ngunit gumagalaw pa. Sinubukan niyang buksan ang pinto, ngunit ayaw bumukas. Sumigaw siya, humingi ng tulong, ngunit tanging echo ng sarili niyang boses ang sumagot.

May dumaan na ilaw sa malayo. Isang motorsiklo. Kumislap ang pag-asa sa dibdib ni Adrian. Sumigaw siyang muli, kumaway sa abot ng kanyang makakaya. Huminto ang motorsiklo ilang metro ang layo. Isang lalaki ang bumaba, tumingin sa kanya—at umatras.

“Delikado ’yan,” narinig niyang bulong. Ilang segundo lang, umandar ulit ang motorsiklo at tuluyang nawala sa dilim.

Isa-isa pang sasakyan ang dumaan. May mga bumagal, may sumilip, may nagkunwaring walang nakita. Walang tumulong. Walang lumapit. Sa bawat ilaw na lumalampas, mas lalong bumibigat ang dibdib ni Adrian—hindi lamang sa sakit, kundi sa isang kakaibang pakiramdam ng pag-iisa. Sa buong buhay niya, sanay siyang palibutan ng tao. Pero sa oras na iyon, tila wala siyang halaga.

Unti-unting lumabo ang kanyang paningin.

Sa kabilang banda ng kalsada, may isang maliit na tindahan na bukas pa kahit hatinggabi na. Doon nagtatrabaho si Lia Mercado, isang dalawampu’t limang taong gulang na babae na sanay sa tahimik at payak na buhay. Katatapos lang niyang magbilang ng barya sa kaha nang marinig niya ang malakas na kalabog. Napatingin siya sa direksyon ng tunog, at kahit may kaba, agad siyang lumabas.

“May aksidente,” bulong niya sa sarili.

Wala siyang kotse, walang teleponong mamahalin—luma lang ang cellphone niya, bitak-bitak ang screen. Ngunit may dala siyang maliit na first aid kit na palagi niyang inihahanda “just in case,” sabi nga ng kanyang ina noon. Tumawid siya sa kalsada, maingat ngunit determinado.

Nang makita niya ang wasak na sasakyan at ang lalaking nakapulupot ang dugo sa noo, kumabog ang kanyang dibdib. “Sir? Naririnig n’yo po ba ako?” mahinahon niyang tanong.

Dahan-dahang iminulat ni Adrian ang kanyang mata. Sa gitna ng dilim, may isang mukhang malinaw—isang babaeng may simpleng suot, buhok na nakapusod, at mga matang puno ng pag-aalala. Hindi siya nakatalikod. Hindi siya umalis.

“Salamat…” mahina niyang nasabi, halos hindi marinig.

“Walang anuman,” sagot ni Lia, pilit na pinapanatiling kalmado ang boses kahit nanginginig ang kamay niya. Tinignan niya ang lagay ng lalaki, pinigilan ang pagdurugo gamit ang malinis na tela, at agad na tumawag ng ambulansya. “Darating ang tulong. Huwag kayong matutulog, ha?”

Ngumiti si Adrian, isang ngiting puno ng pagod at pagtataka. Sa unang pagkakataon sa gabing iyon, may init siyang naramdaman—hindi mula sa makina o ilaw, kundi mula sa presensiya ng isang estrangherang piniling tumulong kahit wala siyang kapalit.

Sa ilalim ng malamig na langit, sa tabi ng wasak na sasakyan, nagsimulang magbago ang takbo ng kanilang mga buhay—kahit hindi pa nila alam.