CEO, NABIGLA NANG MULING MAKITA ANG ASAWA AT ANAK PAGKALIPAS NG 10 TAON

.

.

PART 1: SA LIKOD NG ULAN AT PANGARAP

Kabanata 1: Ang Simula ng Laban

Sa isang magulong kalsada ng lungsod, magkasama sa hirap si Roselia at ang anak niyang si Bianca. Araw-araw, walang humpay ang panglilimos at pangangalakal nila upang maitawid ang gutom at makahanap ng silungan. Si Roselia, isang ulila at iniwan ng kapalaran, ay nag-iisang ina na nagsusumikap para sa kinabukasan ng anak. Si Bianca, anim na taong gulang, ay lumaking disiplinado, maunawain, at kuntento sa simpleng buhay basta’t kasama ang kanyang ina.

Isang araw, bumuhos ang malakas na ulan. Sa harap ng isang convenience store, magkatabi silang nagkubli. Pinagtitinginan sila ng mga tao—may awa, may pangungutya. “Kawawa naman yung bata,” bulong ng isang ale. “Yan ang napapala ng mga hindi marunong magplano sa buhay.” Ngunit sanay na si Roselia sa mga salitang iyon. Ang sakit lang ay kapag nadadamay ang anak.

Kabanata 2: Mga Pangarap sa Gitna ng Kahirapan

Habang pinapanood ni Bianca ang ulan, naglalaro siya sa gilid. “Mama, gusto ko po maligo sa ulan.” Pigil ni Roselia, “Hindi pwede, anak. Wala kang pamalit na damit. Baka magkasakit ka.” Nalungkot si Bianca ngunit sumunod sa ina.

Sa bawat araw, lumalalim ang pangarap ni Roselia na mabigyan ng mas magandang buhay ang anak. Lalo na’t malapit na ang kaarawan ni Bianca. Kahit mahirap, pinipilit ni Roselia na mag-ipon para sa munting cake na matagal nang hinihiling ng anak.

Kabanata 3: Alaala ng Nakaraan

Isang araw, habang nangangalakal, napadpad sila sa tapat ng isang magarang mansyon. “Mama, ayun pa po,” turo ni Bianca sa mga bote sa labas ng gate. Napansin ni Roselia ang bahay—muling bumalik ang masakit na alaala. Dati, dito siya nanirahan, dito siya umibig, dito rin siya iniwan.

Lumabas ang mayordoma, matandang babae na dating nag-alaga kay Roselia. “Roselia!” tawag nito. Ramdam ni Roselia ang panghuhusga sa mga mata ng matanda. Pinili niyang ilayo ang anak at umalis. “Mama, sino po yung lola na yon?” inosenteng tanong ni Bianca. “Huwag ka ng madaming tanong, anak. Kailangan nating mag-ipon para sa birthday cake mo.”

Kabanata 4: Ang Pangarap na Cake

Dumating ang kaarawan ni Bianca. Maaga silang gumising, inabutan ng antok sa gilid ng kalsada. “Happy birthday, anak. Mahal na mahal kita,” naiiyak na sambit ni Roselia. “Mahal din po kita, mama. Pero nag-promise ka po sa akin na sasabihin niyo na kung sino ang papa ko.”

Napilitan si Roselia na ipagtapat ang totoo. “Ang papa mo ay si Jaylord de Guzman. Diyan siya nakatira.” Namangha si Bianca. “Wow, napakaganda naman po ng bahay. Siguro po gwapo rin ang papa ko.”

“Pero bakit po hindi tayo diyan nakatira?” tanong ni Bianca. Napalunok si Roselia, pilit nilalabanan ang luha. “Hindi lahat ng pamilya ay magkasama, anak. Pero mahal ka ni mama.”

Kabanata 5: Pagsubok sa Palengke

Habang naglalakad sa palengke, may lumapit na lalaki kay Roselia. “Miss, gusto mo kumita? Ibigay mo na lang sa akin yang bata, 3,000 ang bayad ng boss ko.” Nagdilim ang paningin ni Roselia. Hinablot niya ang itak ng tindera ng isda at tinutok sa lalaki. “Hayop ka! Walang hiya ka! Papatayin kita!”

Nagkagulo ang mga tao. Tumakbo ang lalaki, naiwan si Roselia na hawak ang itak. Dumating ang pulis, dinampot siya at dinala sa presinto. “Bitawan ninyo ako! Wala akong ginagawang masama!” sigaw niya.

Kabanata 6: Pagkakahiwalay

Sa presinto, umiiyak si Bianca sa gilid. Ang tanging naisip niyang lapitan ay ang kanyang ama. Tumakbo siya patungo sa mansyon ni Jaylord de Guzman. Kumatok sa malaking gate, “Ako po si Bianca, papa ko po si Jaylord de Guzman. Gusto ko po siyang makausap.”

Lumabas ang security guard at mayordoma. “Walang anak si Sir Jay. Palayasin niyo yan!” Mataray na sambit ng matanda. Kinaladkad nila si Bianca palabas. Ngunit isang matandang driver ang naawa, “Maawa naman kayo sa bata.” Tinawagan niya si Jaylord.

Kabanata 7: Ang Muling Pagkikita

Dumating si Jaylord, CEO ng isang malaking kumpanya. Nakita niya si Bianca, umiiyak sa tabi ng driver. “Siya na po yung bata,” sabi ng driver. Tinitigan ni Jaylord ang mukha ni Bianca—nakita niya ang sariling anyo sa bata.

Masuyo niyang hinaplos ang mukha ng anak. Biglang niyakap siya ni Bianca, “Papa, papa ko!” Humagulgol ang bata. Natulala si Jaylord—hindi niya akalain na makikita ang bunga ng pagmamahalan nila ni Roselia.

Galit na pinatawag ni Jaylord ang lahat ng katulong at security guard. “Sinong nagpalayas at nangaladkad sa anak ko kanina? Mula ngayon, tinatanggal ko na kayong lahat sa serbisyo. Walang sino man ang may karapatang diktahan ako kung sino ang patutuluyin ko sa pamamahay ko.”

Matapos ang tagpong iyon, pinuntahan ni Jaylord si Roselia sa presinto.

PART 2: MULING PAGBUO NG PAMILYA

Kabanata 8: Pagtatapat ng Katotohanan

Hinawakan ni Jaylord ang kamay ni Roselia, hinila palabas ng presinto bitbit ang anak. “Bitawan mo ako, Jaylord! Hindi ba may iba ka ng pamilya? Bakit kung umakto ka parang may pakialam ka sa amin?”

“Roselia, hindi totoo lahat ng nabalitaan mo noon. Hindi totoo na may iba akong mahal. Hindi ko maintindihan kung anong kasinungalingan ang sinabi sa’yo ni mama noon at nagawa mong paniwalaan.”

“Pero may pinakita siyang pictures niyo ng babae. Sabi niya ako daw ang humahadlang sa pagmamahalan niyong dalawa. Kaya napilitan akong umalis. Sinubukan kong bumalik pero nabalitaan ko na ikakasal ka na.”

Pinunasan ni Roselia ang luha. Matagal niyang kinimkim ang sakit. Isa siyang mahirap, ulila, kaya tutol sa kanya ang mga magulang ni Jaylord noon.

“Aaminin ko, may gusto sa akin ang babae na ‘yon. Pero noong araw na ‘yon ay binabalak na kitang pakasalan. Alam niya ‘yun. Sinamahan niya lang ako na pumili ng singsing na babagay sa’yo.”

Nagulat silang dalawa ng biglang hawakan ni Bianca ang kanilang mga kamay. “Huwag na po kayong mag-away, mama at papa ko.” Sabay silang natawa at nahawa sa ngiti ng bata.

Kabanata 9: Paghingi ng Kapatawaran

Tumingin si Jaylord kay Roselia at hinaplos ang pisngi nito. “Papayag ka bang bigyan ako muli ng isang pagkakataon?” Walang ibang naging sagot si Roselia kundi ang matamis na “Oo.” Gusto niyang bigyan ng buong pamilya si Bianca, at hindi niya maipagkakailang mahal pa rin niya si Jaylord.

Pinakaunang naging masaya si Bianca—nagtatatalon at niyakap ang kanyang mga magulang. Sa wakas, muling nagkabalikan sila.

Kabanata 10: Pagbuo ng Bagong Simula

Ipinaliwanag ni Jaylord ang nangyari sa mansyon at ang tungkol sa mga magulang niyang ngayon ay pumanaw na. Naging kampante si Roselia, naramdaman niya ang pag-asa. Umuwi silang magkakasama sa mansyon, masaya at buo bilang isang pamilya.

Sumumpa ang dalawa sa harap mismo ng kanilang anak na hinding-hindi na sila muling maghihiwalay hangga’t nabubuhay sila.

Kabanata 11: Pagharap sa Lipunan

Hindi naging madali ang pagbalik ni Roselia sa buhay ni Jaylord. Maraming tao ang nagtanong, nagduda, at naghusga. Ngunit pinili ni Jaylord na ipaglaban ang pamilya niya. “Hindi ko kayang mawala kayo ulit,” sabi niya kay Roselia. Unti-unting natutunan ng mga tao na tanggapin si Roselia at Bianca.

Nagpatuloy ang buhay, nagsimula ng negosyo si Roselia sa tulong ni Jaylord. Si Bianca ay nakapag-aral sa magandang paaralan. Sa bawat araw, pinapaalala ng mag-asawa sa anak, “Ang tunay na kayamanan ay pagmamahalan at pagkakaisa.”

Kabanata 12: Ang Tunay na Pamilya

Lumipas ang mga taon, naging mas matatag ang pamilya. Sa bawat pagsubok, magkasama nilang nilalabanan. Sa bawat tagumpay, magkasama silang nagdiriwang. Sa tuwing bumubuhos ang ulan, magkasamang nagtatakbuhan si Bianca at Jaylord sa bakuran, habang si Roselia ay nakangiti sa pintuan ng mansyon.

Naging inspirasyon ang kanilang kwento sa marami—mula sa lansangan, nagtagumpay, muling nabuo, at nagmahalan ng totoo.

Kabanata 13: Pangakong Walang Hanggan

Sa huling kabanata ng kanilang kwento, sabay-sabay silang tumayo sa harap ng kanilang tahanan, tinatanaw ang langit. “Mahal na mahal ko kayo,” bulong ni Jaylord. “Mahal din po namin kayo, papa,” sagot ni Bianca, yakap-yakap si Roselia.

Sa hirap at galak, lagi kang may matutunan—at sa kwento ng buhay, inspirasyon ang tunay na pag-ibig at pamilya.

WAKAS