Gelin düğünde kayboldu. 6 gün sonra bataklıkta bulundu… Suda durmuş KORKUNÇ ŞEKİLDE GÜLÜYORDU!

.
.
.

Bataklıktan Gelen Gülümseme

14 Ekim 2007 gecesi, Louisiana’nın St. Martin Parish bölgesinde düzenlenen o görkemli düğün, davetlilerin hafızasında sonsuza dek silinmeyecek bir kabusa dönüşecekti.

Sonbaharın ortası olmasına rağmen hava bunaltıcı derecede sıcaktı. Nem, insanın tenine yapışıyor, nefes almayı zorlaştırıyordu. Yüzlerce yıllık meşe ağaçlarının altında kurulan büyük beyaz çadır ışıklarla parlıyor, müzik ve kahkahalar geceyi dolduruyordu.

O gece herkes mutluydu.

Özellikle de gelin…

Carla Norman.

Henüz 23 yaşındaydı. Üzerinde zarif bir gelinlik, yüzünde saf bir mutluluk vardı. Eşi Danny ile hayatlarının en mutlu gününü yaşıyorlardı. Dans ediyor, gülüyor, geleceğe dair hayaller kuruyorlardı.

Ama bu mutluluk… çok kısa sürecekti.

Saat 21.10 civarında Carla, babasıyla dans ederken birkaç kez yüzünü buruşturdu. Ayağındaki yeni ayakkabılar canını yakıyordu. Bir süre sonra baş nedimesine yaklaşarak kulağına eğildi.

“Dayanamıyorum artık,” diye fısıldadı. “Misafir evine gidip ayakkabılarımı değiştireceğim.”

Gülerek ekledi:

“On dakika sonra dönerim. Pastayı bensiz kesmeyin.”

Bu… onun son normal cümlesiydi.

Arkasını döndü ve ışıkların ulaşmadığı patikaya doğru yürümeye başladı. Beyaz gelinliği karanlıkta yavaş yavaş kayboldu.

Ve bir daha kimse onu görmedi.

Başta kimse endişelenmedi.

On dakika geçti… yirmi dakika geçti…

Pastanın kesileceği an geldiğinde Danny etrafına bakındı. Carla yoktu.

“Herhalde hazırlanıyordur,” dedi önce.

Ama zaman ilerledikçe içindeki huzursuzluk büyüdü.

Sonunda birkaç kişiyle birlikte misafir evine doğru yürüdü.

Kapı aralıktı.

İçeri girdiklerinde garip bir sessizlik onları karşıladı.

Masanın üzerinde Carla’nın ayakkabıları duruyordu.

Çantası oradaydı.

Telefonu çantanın içindeydi.

Banyodan su sesi geliyordu.

Musluk sonuna kadar açıktı. Lavabodan taşan su yere yayılmıştı.

Ama Carla yoktu.

İlk başta bunun kötü bir şaka olduğunu düşündüler.

Sonra korku başladı.

Gece yarısına doğru polis çağrıldı. Müzik sustu. Düğün sona erdi.

Artık burası bir suç mahalliydi.

Polis bahçenin arka kısmında korkunç bir şey buldu.

Dikenli telin üzerinde beyaz bir dantel parçası…

Carla’nın gelinliğinden kopmuştu.

Altındaki toprak ezilmişti.

Sürüklenme izleri vardı.

Birinin zorla götürüldüğü açıktı.

İzler çalılıklara doğru uzanıyor, ardından bir çakıl yolda sona eriyordu.

Orada ise başka bir kanıt vardı:

Ağır bir aracın lastik izleri.

Bir kamyonet ya da SUV.

Carla kaçırılmıştı.

Ama kim tarafından?

Ve neden?

Günler geçti.

Arama ekipleri ormanları, yolları, nehirleri taradı.

Ama hiçbir iz bulunamadı.

Umut yavaş yavaş tükeniyordu.

6 gün sonra…

20 Ekim sabahı…

İki avcı, Atchafalaya bataklığının derinliklerinde ilerliyordu.

Sis yoğundu. Su siyah ve hareketsizdi.

Bir noktada tuhaf bir şey fark ettiler.

Suyun içinde… bir siluet.

İlk başta çöp sandılar.

Ama yaklaştıkça gerçeği gördüler.

Bir kadındı.

Omuzlarına kadar suyun içindeydi.

Hareketsiz duruyordu.

Onu tekneye doğru çevirdiklerinde…

Hayatları boyunca unutamayacakları bir şey gördüler.

Carla yaşıyordu.

Ama…

Yüzü…

Gülümsüyordu.

Geniş.

Doğal olmayan.

Donmuş bir gülümsemeyle.

Gözleri açıktı.

Ama içinde hiçbir şey yoktu.

Ne korku.

Ne sevinç.

Ne de insanlık.

Konuşmadı.

Yardım istemedi.

Sadece baktı…

Ve gülümsedi.

Hastaneye kaldırıldığında doktorlar şok oldu.

Vücut ısısı tehlikeli derecede düşüktü.

Susuz kalmıştı.

Vücudu böcek ısırıklarıyla kaplıydı.

Ama en korkuncu…

Yüzündeki o ifadeydi.

Bu bir duygu değildi.

Bu bir kas spazmıydı.

Tıbbi adı:

Risus sardonicus.

Kan testleri gerçeği ortaya çıkardı.

Carla zehirlenmişti.

Skopolamin ve atropin…

Bu maddeler insanın iradesini yok eder.

Hafızayı siler.

Kişiyi… yaşayan bir kuklaya çevirir.

Bu bir rastlantı değildi.

Bu planlıydı.

Polis düğün videolarını incelemeye başladı.

Ve sonunda bir an buldular.

Saat 21.10.

Bir adam Carla’ya yaklaşıyordu.

Elinde iki kadeh içki vardı.

Birini ona uzattı.

Carla içti.

Gülümsediler.

Adam uzaklaştı.

Kimdi bu adam?

Danny görüntüye baktı.

Yüzü bembeyaz oldu.

“Bu… Lucas,” dedi.

“Kuzenim.”

Lucas Landry.

Bir eczacı.

Kimyasallara erişimi olan biri.

Ama bir sorun vardı.

Lucas’ın mükemmel bir alibisi vardı.

Düğünden erken ayrılmıştı.

Güvenlik kameraları bunu doğruluyordu.

Benzin istasyonunda görüntülenmişti.

Zamanlama… kusursuzdu.

Yine de polis pes etmedi.

Araştırmaya devam ettiler.

Ve sonunda korkunç gerçeği ortaya çıkardılar.

Lucas gitmemişti.

Sadece öyle görünmesini sağlamıştı.

Arka yoldan geri dönmüştü.

Carla’yı beklemişti.

Zehirin etkisini hesaplamıştı.

Onun yalnız kalacağı anı biliyordu.

Ve planı…

Onu öldürmek değildi.

Onu… yeniden yaratmaktı.

Bataklıktaki eski kulübede bulunan günlük her şeyi ortaya çıkardı.

Lucas yıllardır Carla’ya takıntılıydı.

Onu izliyor.

Fotoğraflarını çekiyor.

Hayatını inceliyordu.

Planı basitti ama korkunçtu:

Onun hafızasını silmek.

Onu tamamen kendine bağımlı hale getirmek.

Yeni bir kimlik vermek.

Yeni bir hayat…

Sadece onunla.

Ama plan ters gitti.

Carla beklediğinden farklı tepki verdi.

Delirdi.

Kaçtı.

Karanlığa doğru koştu.

Ve…

Bataklığa düştü.

Lucas onun öldüğünü sandı.

Ve oradan ayrıldı.

Ama Carla ölmemişti.

Sadece… hareket edemiyordu.

Konuşamıyordu.

Çığlık atamıyordu.

6 gün boyunca…

Suyun içinde…

Bilinci açık…

Ama tamamen felçli bir halde bekledi.

Ve sonunda bulundu.

Lucas yakalandığında her şeyi itiraf etti.

Ama hâlâ onun öldüğünü sanıyordu.

Polis ona bir fotoğraf gösterdi.

Carla’nın hastanedeki fotoğrafı.

Hâlâ yaşıyordu.

Ve hâlâ…

Gülümsüyordu.

Lucas’ın dünyası o anda yıkıldı.

2008 yılında yargılandı.

Ömür boyu hapse mahkûm edildi.

Carla hayatta kaldı.

Ama o gülümseme…

Ve o karanlık…

Onu asla terk etmedi.

Yıllar sonra bile…

Bataklıkta avlanan bazı insanlar…

Suyun üzerinde…

Beyaz bir siluet gördüklerini söylüyor.

Ve bazen…

Ay ışığında…

O korkunç gülümsemenin hâlâ onlara baktığını…

fısıldıyorlar.