Çöplükte Bulunan Dördüzler… 30 Yıl Sonra Gösterdikleri Büyük Dönüş! |

.

.

.

Çöplükte Bulunan Dördüzler… 30 Yıl Sonra Gösterdikleri Büyük Dönüş!

Hikayeler vardır, insanın kalbine derin izler bırakır, silinmeyen anılar ve vicdan azabıyla yüklü kalmış bir geçmişi gün yüzüne çıkarır. İşte bu hikaye, bir kadının suskunluğuyla başlamış, yıllar sonra ortaya çıkan büyük bir sırrın peşinden sürüklemişti. Her şey soğuk bir gecede, bir bebek ağlamasıyla başlamıştı. Ama kimse, o ağlamanın 30 yıl sonra nelere yol açacağını hayal bile edemezdi. Geçmişin karanlık sırları, vicdan azabı, gözyaşları ve kırık dökük hayatlar…

Zeliha’nın Sessizliği ve Feride’nin Hikayesi

Soğuk bir Mart gecesinde, Kapadokya’nın keskin rüzgarları köyün taşlarını bile delip geçiyordu. Zeliha Hanım, 70 yaşında köyün en saygın ebelerindendi. Ebe olmak kolay değildi, ancak Zeliha yıllarca bu mesleği onurlu bir şekilde yapmıştı. Gecenin geç saatlerine kadar yalnız başına tesbihini çekiyor, her zamanki gibi eski anılarını hatırlayarak dua ediyordu. Zeliha, çocukluğundan beri birçok kadına yardım etmiş, doğumlar gerçekleştirmişti. Ama o gece, duyduğu zayıf bir tıklatma sesi her şeyi değiştirecekti.

Feride, köyün en zengin ailesinin tek kızıydı. Aksakal ailesi, köydeki en güçlü ve nüfuzlu ailelerden biriydi. Ancak o gece Zeliha’nın kapısını çalan Feride’nin hali içler acısıydı. Üzerindeki pahalı elbiseler çamura bulanmış, solgun yüzü korkuyla bembeyaz olmuştu. Zeliha, ona içeri girmesi için yardım ettiğinde, Feride derin bir acıyla ağlamaya başladı.

Feride’nin karnı burnundaydı ve doğum sancıları başlamıştı. Zeliha, Feride’nin vücudundaki morlukları fark ettiğinde şok oldu. Bir kadın, bir ebe olarak asla görmek istemediği bir durumu yaşıyordu. Feride, sancılar içinde “Bebekleri kimse görmemeli,” diye fısıldadı. O an Zeliha, Feride’nin gizli bir sırrını öğrendi: O, Suriyeli mülteci kamplarında gönüllü çalışırken, Afrikalı bir adamla ilişki yaşamıştı. Ve şimdi, bu bebeklerin babası, öldürülmüştü.

Dört Masum Bebeğin Hayatı

Zeliha, doğumun hızlı ilerlediğini fark etti. İlk bebeğin başı göründüğünde biraz rahatladı, ancak bebeğin teni beklediğinden çok daha koyuydu. Aynı şeyi, ikinci, üçüncü ve dördüncü bebeklerde de gördü. Dört bebek, hepsi de koyu tenliydi. Zeliha, bu bebeklerin kaderinin ne olacağını bilemiyordu. Feride’nin ailesi, bu bebeklerin varlığını öğrenirse onları öldürecekti.

Zeliha, Feride’ye bir teklifte bulundu. “Bunlar senin evlatların. Eğer kalırlarsa, baban onları da öldürür,” dedi. Feride’nin gözlerinde, bir anne olarak yaşadığı korku vardı. Zeliha, derin bir nefes aldı ve bebeklerin kaderini değiştirmeye karar verdi. Onları bir sepete koyarak, köyün kenarındaki çöplüğe doğru yola çıktı. O gece, Zeliha kalbinde büyük bir yara ile yaşamak zorunda kaldı.

30 Yıl Sonra Ortaya Çıkan Gerçekler

Zeliha, yıllarca vicdan azabı ile yaşamış, her yıl Mart ayında, o geceyi hatırlayarak dört dördüz için mendil işlemişti. Her birinin üzerinde bir isim nakşedilmişti: Yunus, Elif, Cemal ve Zeynep. Zeliha’nın hayali, bir gün bu çocuklarla karşılaşıp onlara hayatlarını nasıl kurtardığını anlatabilmekti. Ancak yıllar sonra, bu çocukların kim oldukları ortaya çıkmaya başlamıştı.

30 yıl sonra, dört kardeş, aynı hastanede birbirlerine rastladılar. Elif, Zeynep ve Cemal, büyüdüklerinde birbirlerinden ayrı hayatlar sürmüşlerdi. Elif bir avukat, Zeynep bir hemşire ve Cemal ise hayatını sokaklarda geçirmişti. Ancak bir gün, Zeynep’in annesi, Zeliha’yı bulmuştu ve kardeşlerin hepsi bir araya gelmişti. Zeliha, yıllar sonra karşısında dört evlatlık evladını görüyordu, fakat onların annesi Feride, gerçek bir yüzleşmeyle karşı karşıyaydı.

Feride’nin İtirafı

Feride, evlatlarını terk ettiği günkü kadar zor bir karar almıştı. 30 yıl sonra, karşısında, bıraktığı çocuklarının gözleriyle yüzleşmek zorunda kalmıştı. Zeliha, bu karşılaşma sırasında ne kadar suçlu hissetse de, aslında bu gerçeklerin ortaya çıkmasının zamanı geldiğini biliyordu. Feride, çocuklarının gerçek annesi olarak, onları bulmaya karar verdi.

Feride, yıllarca sakladığı büyük sırrı ortaya koydu ve tüm Türkiye’ye seslendi. Artık geçmişi değiştiremeyecekti, ancak gelecekte bu çocuklar için bir umut kaynağı olacaktı. Cemal’in anısına bir vakıf kurmayı planladı. Bu vakıf, terk edilmiş çocuklar için bir umut olacaktı. Feride, tüm mal varlığını bu vakfa bağışlayarak, hayatının son yıllarını bu çocuklara adamak istedi.

Yeni Başlangıçlar ve Bir Ailenin Dönüşümü

Feride, 30 yıl önce terk ettiği çocuklarıyla yüzleştiğinde, bir zamanlar içindeki korku ve vicdan azabı son bulmuştu. Cemal’in hayatı kısa sürmüş, ama bıraktığı miras sonsuza dek yaşamaya devam edecekti. Elif, Zeynep ve Cemal artık bir aile oluyordu ve Feride de onlarla birlikte bu hayatı yeniden kuruyordu. Artık, hep birlikte geçmişin acılarını geride bırakıp, daha iyi bir gelecek için adımlar atacaklardı.

Zeliha, hayatının son dönemlerinde huzur içinde yaşayarak, yıllarca vicdanındaki yükten kurtulmuştu. Feride’nin itirafı ve yaptıkları, ona bir nevi kefaret sundu ve bir annenin içindeki acı, nihayet sona erdi. Hem Zeliha hem de dört çocuk, geçmişin kırık dökük hatıralarını silip, kendi hayatlarına yeni bir yön verdiler.

Ve böylece, çöplükte terk edilen dört bebek, yıllar sonra bir umut ışığına dönüştü. Onlar için kurulan vakıf, her yıl yeni hayatlar kurtarıyor, umut oluyordu. Geçmişteki tüm hatalar, birer ders olarak kabul edilmiş, fakat asıl olan, bugünden sonra birbirlerine sarılmalarına engel olabilecek hiçbir şey kalmıyordu.