HERKES MİLYONERİN ANNESİNDEN KORKUYORDU — TA Kİ GARSON KADIN ONU SÖZSÜZ BIRAKANA KADAR

.
.
.

Herkes Milyonerin Annesinden Korkuyordu

Şehrin en pahalı restoranlarından biri olan Siyah İnci, her akşam olduğu gibi kusursuz görünüyordu.
Kristal avizeler ışığı yumuşakça kırıyor, mermer zemin ayak seslerini bile yutuyordu. Buraya gelen insanlar para konuşurdu ama sesi kısık olurdu; güç, fısıltıyla yürürdü bu salonda.

O akşam da herkes aynı gerçeği biliyordu.

Aylin Yılmaz gelmişti.

Bu şehirde Aylin Yılmaz’ın adı yalnızca servetle anılmazdı.
O, iş imparatorlukları yıkan, tek bakışıyla insanların kariyerlerini bitiren, “zor kadın” denilerek yumuşatılmaya çalışılan ama gerçekte korkulan bir figürdü.

Garsonlar onun masasına çağrıldığında içlerinden biri genellikle ağlardı.
Müdürler dua ederdi.
Mutfak susardı.

Ve o gece… sıra Elif’e gelmişti.

Elif, bordo üniformasını giyerken aynada kendine baktı.
Yirmi sekiz yaşındaydı.
Üç işte çalışmış, üniversiteyi borçla bitirmiş, “şimdilik” dediği bir hayatın içinde ayakta kalmaya çalışıyordu.

Saat altıya yaklaşırken servis girişinde müdür Kemal onu durdurdu.

“Elif,” dedi.
Sesi fısıltıydı ama yüzü bembeyazdı.
“Masa on iki. Sen bakacaksın.”

Elif’in midesi kasıldı.

Masa on iki…
Restoranın en özel masasıydı. Bahçeye bakan, tek kristal avizenin altında duran masa.

“O mu?” diye fısıldadı.

Kemal başını salladı.

“Aylin Yılmaz. Oğlu Can’la geldi. İki garsonu ağlattı. Elif… görünmez ol. Gülümse. Ve sakın gözlerinin içine bakma.”

Elif başını salladı.
Ama içinde bir şey sıkışıyordu.

Masaya yaklaştığında ilk gördüğü Aylin Yılmaz’ın sırtı oldu.
Duruşu sertti.
Saçları kusursuz bir topuzdu.
Üzerindeki siyah takım, Elif’in bir yıllık kirasından pahalıydı.

Yanında oğlu Can oturuyordu.
Otuz beş yaşlarında, düzgün giyimli ama gözleri yorgundu.
Bakışlarında tanıdık bir ifade vardı:
Utanç.

Elif menüleri masaya koydu.

“İyi akşamlar, Siyah İnci’ye hoş—”

“Su ılık,” diye kesti Aylin.
Bakmadan.
“Soğuk servis edilmesi gerektiğini bilmiyor musunuz?”

Elif bardağa baktı.
Yoğuşma vardı. Su soğuktu.

“Affedersiniz hanımefendi—”

“Çatal,” dedi Aylin.
İki parmağıyla çatalı kaldırdı.
“Mikroskobik bir leke var.”

Can kıpırdandı.

“Anne lütfen—”

“Sana fikrini sormadım.”

Aylin ilk kez Elif’e baktı.

Gri gözleri Elif’i taradı.
Üniformasını.
Saçını.
Ayakkabılarını.

Ve sonra…
Hiçbir şey.

Ne küçümseme.
Ne öfke.
Sanki Elif orada yoktu.

“Her şeyi değiştir,” dedi.
“Ve geri geldiğinde nefes almamaya çalış.”

Sonraki kırk dakika Elif için bir aşağılama ritüeliydi.

Ekmek çok sıcaktı.
Tereyağı çok soğuktu.
Yürüyüşü çok gürültülüydü.
Sessizliği çok kabaydı.
Özürleri fazlaydı.

Can tek kelime etmedi.
Sadece tabağına baktı.

Elif, salatayı getirdiğinde mutfakta üç kez kontrol edilmişti.
Ton balığı tam istenildiği gibi mühürlenmişti.

Aylin bir lokma aldı.
Çiğnedi.
Gözlerini Elif’ten ayırmadan peçeteye tükürdü.

“Kuru,” dedi.
“Kabul edilemez.”

Elif’in içindeki bir şey çatladı.

“Müdürle konuşmak istiyorum,” dedi Aylin.
“Ve herkesin önünde kovulmanı.”

Restoran sustu.

Elif o an ağlayabilirdi.
Yalvarabilirdi.

Ama onun yerine…

“Biliyor musunuz hanımefendi Yılmaz,” dedi.
Sesi titriyordu ama kararlıydı.
“Haklısınız.”

Aylin kaşını kaldırdı.

“Bu hizmet kabul edilemez,” diye devam etti Elif.
“Çünkü iyi hizmet, insanlara çöp gibi davranmayı içermez.”

Sessizlik.

Aylin yavaşça ayağa kalktı.
Elini uzattı ve su bardağını masadan savurdu.

Kristal bardak mermerde paramparça oldu.

“Nasıl cüret edersin?”

Elif gözlerinin içine baktı.

“Kim olduğunuzu biliyorum,” dedi.
“Çalışanlarını insan olarak görmeyen bir imparatorluğun sahibisiniz. Herkesin korktuğu ama kimsenin saygı duymadığı kadınsınız.”

Can ayağa fırladı.

“Yeter!”

Ama Elif durmadı.

“Ve biliyor musunuz? Tüm paranıza rağmen yapabildiğiniz tek şey, savunmasız insanları ezmek.”

Masa beşte bir kadın alkışladı.

Sonra başka biri.

Bir anda…
Tüm restoran alkışlıyordu.

Bu bir övgü değil, bir rahatlama alkışıydı.

Can ağlıyordu.

“Babam altı ay önce öldü,” dedi.
“Son sözleri şuydu: ‘Annenin canavara dönüşmesine izin verme.’
Ben geç kaldım. Ama o kadın”—Elif’i işaret etti—“cesur davrandı.”

Aylin Yılmaz hiçbir şey söyleyemedi.

İlk kez.

Elif kovuldu.
Ertesi gün kara listeye alındı.

Ama video yayıldı.
Milyonlar izledi.

Ve üç gün sonra kapısı çalındı.

Aylin Yılmaz’ın avukatı bir teklif sundu.

“Elif Demir,” dedi Aylin Yılmaz daireye girerken.
“Otuz yıldır bana doğruyu söyleyen ilk kişisin.”

Ve bir itiraf geldi.
Kocası.
Kaybettiği insanlığı.
Ve bir kız çocuğu…

Leyla.

Kovulan bir çalışanın kızı.
Tedavi parasını bulamadığı için ölen bir çocuk.

Aylin ağladı.

Gerçekten.